Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Το δημοσιονομικό έλλειμμα και το δημοσιονομικό… έγκλημα του Καραμανλή!

Του Μιχάλη Καρχιμάκη
Στέλεχος του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών
πρώην υφυπ. Αγροτικής Ανάπτυξης, βουλευτής


Όσοι επιμένουν να συζητούν σήμερα για το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 και να αναπτύσσουν απίθανες θεωρίες συνωμοσίας περί σχεδίου καταστροφής της Ελλάδας και εθνικής προδοσίας δεν έχουν αθώες προθέσεις.
Στόχος τους είναι να δημιουργήσουν ένα προπέτασμα καπνού, πίσω από το οποίο θέλουν να κρύψουν το βαρύ δημοσιονομικό έγκλημα της διακυβέρνησης Καραμανλή, που είναι η πραγματική αιτία της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας.
Όσοι επιχειρούν να βαφτίσουν την ειλικρινή και ακριβή αποτύπωση των στοιχείων για το έλλειμμα ως «μαγείρεμα» ή, με νομικούς όρους, ως «διανοητική πλαστογραφία» με σκοπό να προκληθεί βλάβη στο Δημόσιο,δεν έχουν βρει ως τώρα λέξη να πουν για τα διαδοχικά πορίσματα της EUROSTAT, από τον Ιανουάριο του 2010 και μετά, στα οποία στοιχειοθετούνται εξόχως επιζήμιες πράξεις και παραλείψεις όσων χειρίσθηκαν τα στατιστικά στοιχεία προ του 2010.
Σε αυτά τα έγγραφα περιγράφεται εναργέστατα το διεθνών διαστάσεων σκάνδαλο των “Greek Statistics”,που καταρράκωσε την αξιοπιστία της χώρας.
Το οικονομικό επιτελείο του Κώστα Καραμανλή και η ηγεσία της Στατιστικής Υπηρεσίες κατηγορούνται όχι για απλά μεθοδολογικά σφάλματα, ή για «δημιουργικές» αποτυπώσεις στοιχείων, αλλά για σκόπιμη παροχή ψευδών στοιχείων στην Eurostat, με στόχο να συμπιεσθεί τεχνητά το έλλειμμα.
Η ύπαρξη κρυφών ελλειμμάτων ήταν, βεβαίως, κοινό μυστικό στην Αθήνα, πολύ πριν ανακαλύψουν τα πειστήρια του εγκλήματος οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών.
Αξίζει να αναφερθεί παρεμπιπτόντως ότι, ως βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχαμε ανακαλύψει και έναν από τους βασικούς μηχανισμούς κρυφής χρηματοδότησης των κρυφών ελλειμμάτων, που δεν ήταν άλλος από τα διαβόητα δομημένα ομόλογα, τα οποία διέθετε στο… ημίφως το Γενικό Λογιστήριο σε ασφαλιστικούς οργανισμούς, χρησιμοποιώντας ως καλοπληρωμένους ενδιάμεσους τράπεζες και χρηματιστηριακές εταιρείες.
«Αρετή» αυτών των ομολόγων ήταν ότι προσέφεραν χρηματοδότηση στο στενό δημόσιο τομέα χωρίς να διογκώνεται το (κατά Μάαστριχτ) χρέος, αφού επρόκειτο για ενδοκυβερνητικό δανεισμό.
Ταυτόχρονα, οι εκδόσεις των τίτλων περνούσαν απαρατήρητες από τη διεθνή αγορά ομολόγων, αφού η διάθεση των τίτλων γινόταν με ιδιωτικές τοποθετήσεις, μακριά από τα «ραντάρ» της αγοράς.
Ασφαλώς αυτή η απατηλή πρακτική κάλυψης κρυφών ελλειμμάτων με τα αποθεματικά των ασφαλισμένων θα είχε συνεχισθεί για πολύ, αν δεν είχε ξεσπάσει σκάνδαλο και δεν είχαν έλθει στο φως απίστευτες πρακτικέςδιασπάθισης πόρων των ταμείων από «ημετέρους» επαγγελματίες του χρηματοπιστωτικού τομέα.
Αυτοί που σήμερα κατηγορούν την ΕΛΣΤΑΤ για παραποίηση στοιχείων, θα επιθυμούσαν να συνεχίσει η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου τις απατηλές πρακτικές της προηγούμενης περιόδου.
Με ποιο σκοπό, άραγε; Να ξεγελασθεί η παγκόσμια αγορά ομολόγων και να χρηματοδοτήσει πάλι την Ελλάδα, σαν να μην είχε συμβεί το παραμικρό; Να ξεγελασθούν οι επίσημοι πιστωτές της χώρας, δηλαδή οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το οποίο από χρόνια επισήμαινε την αναξιοπιστία των ελληνικών στατιστικών στις εκθέσεις του;
Πιστεύει, άραγε, κανείς ότι με ένα κατάλληλο «μασάζ» των στατιστικών, που θα εμφάνιζε το έλλειμμα π.χ. στο 11% αντί του 15%, η Ελλάδα θα είχε ξεφύγει ως εκ θαύματος από την κρίση και θα παίζαμε νταούλια για να χορεύουν οι πιστωτές;
Ο Α. Γεωργίου κατηγορείται γιατί πέρασε στον τομέα της γενικής κυβέρνησης οργανισμούς που ως τότε βρίσκονταν εκτός γενικής κυβέρνησης και ότι κατέγραψε στο χρέος, δήθεν ως μη όφειλε, την οφειλή του Δημοσίου στην Εθνική Τράπεζα για τα παλαιά swaps που είχαν συμφωνηθεί αρχικά -κακώς!- με την Goldman Sachs επί ημερών του Κ. Σημίτη.
Έτσι, λένε, το έλλειμμα διογκώθηκε κατά δύο μονάδες του ΑΕΠ, φθάνοντας το 15%, και αυτό είχε ως συνέπεια να μπει η χώρα στο δεύτερο μνημόνιο και να υποστεί το Δημόσιο συνολική ζημιά 210 δισ. ευρώ!
Το πρώτο λογικό ερώτημα που τίθεται είναι, αν έγινε τέτοια «ζημιά» με δύο μονάδες ελλείμματος, με τις υπόλοιπες 13 μονάδες ποια «ζημιά» έχει γίνει, άραγε;
Ποιος σοβαρός παρατηρητής μπορεί να δεχθεί ότι μια σχετικά ασήμαντη, μπροστά στο συνολικό πρόβλημα της Ελλάδας, στατιστική διόρθωση επέφερε τέτοια δεινά στη χώρα;
 Ποιος μπορεί να ισχυρισθεί ότι, εάν δεν υπήρχε αυτή η διόρθωση η χώρα θα επέστρεφε στις αγορές και η περιπέτειά μας θα είχε τελειώσει;
Αντίστροφα,  ποια ζημιά θα προκαλείτο στη χώρα, αν επιμέναμε σε στατιστικές αποτυπώσεις που δεν γίνονταν δεκτές από την Eurostat, με συνέπεια να βρεθεί και πάλι η χώρα στο «εδώλιο» για παραποίηση στοιχείων και να τεθεί σε κίνδυνο η χρηματοδότηση από τους επίσημους πιστωτές, με ό,τι αυτό θα συνεπαγόταν;
Επί της ουσίας της υπόθεσης: στην ευρωπαϊκή στατιστική μεθοδολογία ως «δημόσιος» ορίζεται κάθε οργανισμός που χρηματοδοτείται σε ποσοστό άνω του 50% από το κράτος ή από θεσμοθετημένους δημόσιους πόρους και όχι από την πώληση αγαθών και υπηρεσιών στην αγορά.
Όπως αναφέρεται σε σχετική έκθεση της EUROSTAT, εφαρμόζοντας το λεγόμενο «κανόνα του 50%», η ΕΛΣΤΑΤ ενέταξε στο δημόσιο τομέα (και, συνεπώς, στο έλλειμμα) οργανισμούς όπως η ΕΘΕΛ, ο ΗΛΠΑΠ, ο ΗΣΑΠ, ο ΕΛΓΑ, ο ΟΣΕ, η ΕΡΤ, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, ο ΕΟΤ και το ΚΕΕΛΠΝΟ.
 Δεν χρειάζεται να είναι κανείς διδάκτορας των οικονομικών για να αντιληφθεί ότι πρόκειται για κατ’ εξοχήν δημόσιους οργανισμούς, που ορθά η Eurostat επέμενε να περιληφθούν στο δημόσιο τομέα, ώστε να είναι αξιόπιστη η αποτύπωση του ελλείμματος και να μην υπάρξουν αργότερα εκπλήξεις, που θα διόγκωναν απρόβλεπτα το έλλειμμα, εν μέσω εφαρμογής προγράμματος σταθεροποίησης.
Για τις οφειλές του Δημοσίου από τα swaps, που επιβάρυναν το χρέος κατά 5,3 δισ. ευρώ, όσοι λένε ότι θα έπρεπε να μην υπολογισθούν δεν γνωρίζουν το θέμα, η συνειδητά επιχειρούν να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη.
Τα swaps (συμβάσεις ανταλλαγής χρέους σε συνάλλαγμα με την Goldman Sachs) είχαν συναφθεί πρώτη φορά το 2001, αλλά ανανεώθηκαν και μεταβιβάσθηκαν στην Εθνική Τράπεζα το 2005, ενώ στα τέλη του 2008 η τότε διοίκηση Αράπογλου χρησιμοποίησε τις απαιτήσεις της ΕΤΕ έναντι του Δημοσίου που απορρέουν από τα swaps για να δημιουργήσει νέους τίτλους, τους οποίους αξιοποίησε ως εγγύηση για δανεισμό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Οι υποχρεώσεις (χρέος) του Δημοσίου από τα swaps  ήταν, λοιπόν, όχι μόνο υπαρκτές, αλλά η κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη, αν τηρούσε τους κανόνες της Eurostat, να τις καταγράφει κάθε χρόνο στο δημόσιο χρέος.
Τι έκαναν οι κυβερνήσεις Καραμανλή; Όχι μόνο δεν τηρούσαν τους κανόνες για την καταγραφή αυτού του χρέους, αλλά, όπως σημειώνεται στην έκθεση της Eurostat του Ιανουαρίου 2010, όταν ερωτήθηκε εγγράφως από την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία το υπουργείο Οικονομικών, επί ημερών Αλογοσκούφη, απάντησε ότι η Ελλάδα δεν έχει καν συνάψει συμβάσεις swaps!
Λίγο καιρό αργότερα, όμως, όχι μόνο αποδείχθηκε πανηγυρικά ότι τα χρέη από τα swaps υπήρχαν αλλά και ότι η Εθνική Τράπεζα τα είχε χρησιμοποιήσει για να δανεισθεί περισσότερα από 5 δισ. ευρώ από την ΕΚΤ, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει μείζον σκάνδαλο στους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς κύκλους, το οποίο εξέθεσε ως αναξιόπιστη όχι μόνο την Eurostat, αλλά και την ΕΚΤ, που είχε δανείσει μια ελληνική τράπεζα με εγγύηση τίτλους – φάντασμα (το πρακτορείο “Bloomberg” διερεύνησε την υπόθεση με τέτοια επιμονή, που έφθασε στο σημείο να προσφύγει κατά της ΕΚΤ στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, για να την υποχρεώσει να δώσει στη δημοσιότητα μυστική έκθεση που είχε συνταχθεί για αυτό το θέμα).
Όσοι εξακολουθούν να λένε ότι κακώς εντάχθηκε στο χρέος η οφειλή από τα swaps ουσιαστικά ισχυρίζονται ότι η ΕΛΣΤΑΤ και η τότε κυβέρνηση θα έπρεπε να προσπαθήσουν απροκάλυπτα να εξαπατήσουν τις ευρωπαϊκές αρχές, για ένα θέμα μάλιστα που ήταν πια παγκοσμίως γνωστό και είχε, μόλις πρόσφατα, προκαλέσει τεράστιο διεθνές σκάνδαλο, με αντανάκλαση στην αξιοπιστία της χώρας και των τραπεζών μας.
Τέτοιες κοντόφθαλμες τακτικές εξαπάτησης των Ευρωπαίων εταίρων φαίνεται ότι εκλαμβάνονται από ορισμένους σαν δήθεν πράξεις ηρωισμού και εθνικής χειραφέτησης, αλλά ήταν ακριβώς αυτές οι απατηλές τακτικές, που εξέθεσαν ανεπανόρθωτα τη χώρα και οδήγησαν στην πλήρη αδυναμία χρηματοδότησης από την αγορά ομολόγων.
Με αυτά τα δεδομένα, ο μύθος της δήθεν παραποίησης των στατιστικών από την ΕΛΣΤΑΤ, με σκοπό να καταστραφεί η χώρα, είναι προφανές σε κάθε καλόπιστο παρατηρητή, ο οποίος θα εξετάσει στοιχεία και όχι εικασίες, ψεύδη και θεωρητικές ακροβασίες, ότι, πολύ απλά, δεν μπορεί να σταθεί σε λογική εξέταση.
Πρόκειται για μια σαθρή διανοητική κατασκευή, που χρησιμοποιείται για να ξεπλυθούν τα δημοσιονομικά εγκλήματα των κυβερνήσεων Καραμανλή.
Ο πρώην επίτροπος Οικονομικών, Χοακίμ Αλμούνια, έχει δηλώσει ανοικτά ότι η ανικανότητα της κυβέρνησης Καραμανλή και η απροθυμία της να λάβει οποιοδήποτε μέτρο το 2009, επειδή είχε βασική προτεραιότητα να επικρατήσει στις επερχόμενες εκλογές, ήταν οι παράγοντες που οδήγησαν τη χώρα στο αδιέξοδο.
Ίσως ο Ισπανός πολιτικός να είναι υπερβολικά επιεικής στην αξιολόγηση που έκανε. Γιατί η δημοσιονομική διαχείριση της καραμανλικής περιόδου δεν προδίδει μόνο ανικανότητα, αλλά και την πρόθεση να χρησιμοποιηθεί χωρίς δισταγμούς και όρια το δημόσιο χρήμα για εξυπηρέτηση πελατειακών σκοπιμοτήτων και για τον πλουτισμό ημετέρων.
Η διόγκωση πέρα από κάθε όριο των δημοσίων δαπανών, τα αναρίθμητα οικονομικά σκάνδαλα της καραμανλικής περιόδου, η διαρκής παραποίηση των στατιστικών στοιχείων, δείχνουν ότι η διαχείριση που μας έφερε στη χρεοκοπία δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα ανικανότητας.
Οι κυβερνήσεις Καραμανλή πήραν στα χέρια τους τη «χρυσή κάρτα» της συμμετοχής στο ευρώ, που τους επέτρεπε να δανείζονται σχεδόν χωρίς όρια και με πρωτοφανώς χαμηλό κόστος, και την έκαναν εργαλείο παλαιοκομματικής πολιτικής διαχείρισης, μέχρι που… τίναξαν την μπάνκα στον αέρα.
Σήμερα, με περισσό θράσος, οι υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία προσπαθούν να ξεπλύνουν αναδρομικά τις ευθύνες τους, ανακυκλώνοντας απίθανες θεωρίες συνωμοσίας, που γκρεμίζονται σαν χάρτινοι πύργοι με το πρώτο φύσημα… λογικής σκέψης.
Οι πολίτες έχουν υποφέρει τα πάνδεινα σε αυτή την οικονομική κρίση και αξίζουν, αν μη τι άλλο, στοιχειώδη σεβασμό στη νοημοσύνη τους.
Ιδιαίτερα σήμερα, που βλέπουν όσους χθες ζητούσαν να στηθούν κρεμάλες για προδότες να εφαρμόζουν μνημόνια και όσους διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για τη δήθεν παραποίηση των στατιστικών στοιχείων ναομνύουν δημοσίως στην αξιοπιστία της ΕΛΣΤΑΤ…

Μιχ.Καρχιμάκης :κ.Μητσοτάκη αντιλαμβανόμαστε την δυσκολία σας για τον ύποπτο ρόλο του ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ!


Θέλω να ξεκαθαρίσω λεει ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε συνέντευξη του στην εφημερίδα real news  οτι για το μνημόνιο, ευθύνεται ο Παπανδρεου.

(Τα αναγκαστικά δάνεια δηλαδή των 250 δις ευρώ περίπου που μας δάνεισε η Ε.Ε και οχι οι αγορές επειδή αντιλήφθηκαν την οικονομική κατάρρευση απο την διακυβέρνηση ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ) 


Κύριε Μητσοτάκη 

Αφού ευθυνόταν ο Παπανδρεου γιατι οταν ήλθε στην Βουλή για ψήφιση ,το αναγκαστικό δάνειο -μνημόνιο ,το εψηφισε η εμπειρότατη πολιτικός και αδελφή σας Ντορα Μπακογιάννη;

Γιατί κ.Μητσοτακη δεν προςήλθατε να ψηφίσετε τον Προκοπη Παυλοπουλο για Πρόεδρο δημοκρατίας ; 
Προφανώς γιατι θέλατε να καταδείξετε οτι με την πολιτική που άσκησε ζημίωσε την χώρα και την οδήγησε στο μερίδιο που τον αφορά στην χρεοκοπία .

Πόσες φορές ο πατέρας σας και π.πρωθυπουργος επισκέφθηκε τον τότε πρωθυπουργό Κ.Καραμανλη (2004-2009) για να του τονίσει όπως ανέφεραν τότε τα ΜΜΕ οτι οδηγεί με την πολιτική του την χώρα στην χρεοκοπία; 

Αντιλαμβάνομαι την εσωκομματική δυσκολία που αντιμετωπίζετε και τον ύποπτο ρόλο του ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ απέναντι σας με την υπόγεια αλλα ορατή συμμαχία του με την Κυβέρνηση.

Σας καταλαβαίνω λοιπόν γιατι θέλετε να ρίξετε την ευθύνη για τα αναγκαςτικά δάνεια -μνημόνιο ,στον Παπανδρεου!

«Η ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ»


Του Μιχάλη Καρχιμάκη
Πρώην Υφυπουργού και Βουλευτή -Στελέχους του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών

Η σκληρή και πολλές φορές ακραία κριτική που ασκείται σήμερα στο Πολιτικό Σύστημα , στους κομματικούς θεσμούς, σε πρόσωπα φορείς της εξουσίας, αλλά και σε ολόκληρο σχεδόν το φάσμα των αντιπροσωπευτικών θεσμών, θέτει ένα βασικό ερώτημα στο οποίο θα πρέπει να απαντήσουμε:
Είναι άραγε η Πολιτική –και οι θεσμοί της-ικανή να ανταποκριθεί στις σύγχρονες ιστορικές απαιτήσεις ή μήπως διαμορφώνονται συνθήκες που ωθούν την Πολιτική στο περιθώριο;
Τα φαινόμενα που διαμορφώνονται την τελευταία περίοδο σε ολόκληρο το Δυτικό-Ευρωπαϊκό χώρο, αποκαλύπτουν το ευρύτερο περιεχόμενο της πολύπλευρης κρίσης:
Πολιτικά συστήματα διαλύονται , κόμματα, με ιστορικές διαδρομές δεκαετιών, εξαφανίζονται από το προσκήνιο.
Κοινωνικά στρώματα μένουν χωρίς πολιτική εκπροσώπηση και συστοιχούνται πίσω από ετερόκλητους και ευκαιριακού χαρακτήρα κομματικούς σχηματισμούς.
Από την άλλη πλευρά, η φθορά πολιτικών προσώπων από οικονομικούς παράγοντες έχει καταφέρει ένα καίριο πλήγμα στην αξιοπιστία της Πολιτικής.



ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥ ΡΟΛΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.

Πρόκειται συνεπώς, για μία κρίσιμη εξέλιξη που φέρει την ίδια την Πολιτική Εξουσία και τους θεσμούς της στη δίνη ριζικών αλλαγών και ανακατατάξεων που επιβάλλουν στο παραδοσιακό σύστημα της Πολιτικής Δημοκρατίας και των αντιπροσωπευτικών θεσμών, να επανεξετάσει τον ιστορικό του ρόλο και να αναλάβει σήμερα αποφασιστικές πρωτοβουλίες για την αποκατάσταση του κυρίαρχου ρόλου της Πολιτικής, της γνήσιας Πολιτικής Δημοκρατίας, στην εποχή που ανοίγεται μπροστά μας.
Σήμερα η Πολιτική εξουσία κινείται σε ένα νέο πολύπλοκο περιβάλλον.
Η επικράτηση των μηχανισμών της αγοράς σε παγκόσμια κλίμακα, οδηγεί τις χώρες και τα έθνη σε ένα καθορισμένο πια ρόλο στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, δηλαδή αυτόματα σε μία νέα βαθμίδα πολιτικής κυριαρχίας ή υποτέλειας.
Παράλληλα οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις διαλύουν τις παραδοσιακές παραγωγικές δομές, διαμορφώνουν νέες σχέσεις μεταξύ ατόμου-εργασίας και αποσυνθέτουν την ενότητα της κοινωνίας και σε επίπεδο παραγωγικής διαδικασίας και σε επίπεδο συλλογικής έκφρασης.
Οι νέες αυτές εξελίξεις συνδέονται –και συνδυάζονται-με το σημαντικό και μερικές φορές κυρίαρχο ρόλο που διαδραματίζουν σήμερα τα Μ.Μ.Ε στο σύγχρονο κόσμο.
Όταν οικονομικά συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από τα ΜΜΕ, επιδιώκουν να διεισδύσουν στο πεδίο της Πολιτικής –Εκτελεστικής Εξουσίας, να προωθήσουν τους στόχους τους, να επιβάλουν κοινωνικά και καταναλωτικά πρότυπα, τότε όλες αυτές οι διαδικασίες περικλείουν τον κίνδυνο να οδηγήσουν σταδιακά την πολιτική εξουσία στο περιθώριο, ώστε αυτή να περιορισθεί σε ένα ρόλο τρέχουσας διαχείρισης.
Επιχειρείται δηλαδή συστηματικά η ανακατανομή του συστήματος των δημοκρατικών εξουσιών και της αντιπροσωπευτικής βούλησης των κοινωνιών με βάση ένα νέο παγκόσμιο δόγμα:
Η Οικονομία αποφασίζει.
Η Πολιτική εκτελεί.
Η Κοινωνία υποτάσσεται.
Η Πολιτική Οικονομία διεκδικεί τη θέση της Πολιτικής Δημοκρατίας.

Η ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΣΥΝΟΛΙΚΗΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Ασφαλώς η πολιτική εξουσία, οι φορείς της, τα πρόσωπα που την εκφράζουν, έχουν τις δικές τους σοβαρές ευθύνες. Κάποιοι αρκούνται να παρακολουθούν τις εξελίξεις, κάποιοι άλλοι ενσωματώνονται στη «λογική» του «δόγματος» χάρη της κατοχής ή της διεκδίκησης της εξουσίας. Κάποιοι τρίτοι «θέλουν μα δεν μπορούν…..».
Η αποτυχία της τυπικής Σοσιαλδημοκρατίας στη Δύση και η υποχώρηση της σοσιαλιστικής προοπτικής από την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και των συντηρητικών απόψεων στην πολιτική και στην ιδεολογία, αποτελούν επιπλέον παράγοντες στη συνολική αμφισβήτηση της πολιτικής.
Κι όμως είναι τώρα η ιστορική στιγμή, όπου η Πολιτική , οι φορείς της, οι εκφραστές της, τα προοδευτικά αριστερά κόμματα, οι σύγχρονες κοινωνίες καλούνται να δώσουν μία κατηγορηματική απάντηση και να καθορίσουν μία αδιαπραγμάτευτη θέση. Ότι δηλαδή:
Μετά την Πολιτική Δημοκρατία δεν υπάρχει τίποτα άλλο, παρά μία ουσιαστικότερη Πολιτική Δημοκρατία, με κοινωνική προοπτική.
Οι μετα-πολιτικές και μετα-κοινοβουλευτικές λογικές, που οδηγούν στο περιθώριο τις πολιτικές , κοινωνικές και πολιτιστικές κατακτήσεις των ιστορικών κοινωνιών, δεν έχουν θέση στη σύγχρονη δημοκρατική πολιτεία.
Οι δημοκρατικές και οι σοσιαλιστικές δυνάμεις έχουν χρέος όχι μόνο να δώσουν ολοκληρωμένη απάντηση για τις βαθύτατες προσαρμογές που απαιτούνται στις διεθνείς πολιτικές και οικονομικές σχέσεις και σε κάθε χώρα χωριστά, αλλά και να υπερασπιστούν ιδέες και αρχές που αυτή την περίοδο έχουν μπει σε έντονη αμφισβήτηση.

ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΣ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΕΓΓΥΗΣΗ ΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Πρώτο χρέος είναι να υπερασπιστούμε την Πολιτική ως την πλέον αυθεντική εγγύηση υπηρέτησης των ανθρώπινων αξιών, των αναγκών της ζωής κάθε ανθρώπου, των συλλογικών και ατομικών ελευθεριών.
Είναι επιτακτική ανάγκη να πείσουμε ότι είναι το θεμέλιο της Δημοκρατίας και η ουσία της κοινωνικής οργάνωσης, συμμετοχής και πάλης.
Για να επαναβεβαιώσουμε όμως εμείς την αναγκαιότητα και την αυθεντική της σχέση με τους πολίτες, προϋπόθεση είναι να προσδιορίσουμε τους στόχους που επιδιώκει, να της δώσουμε νέο περιεχόμενο, νέα γλώσσα.
Είναι επιτακτική ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι η πολιτική:
  • Ταυτίζεται με την αλήθεια και τη διαφάνεια. Είναι προσκήνιο και όχι παρασκήνιο και συναλλαγή. Παράγεται από τα πολιτικά κόμματα και τους πολιτικούς και πρέπει να βρίσκεται στην καθημερινή κρίση των πολιτών. Η αναξιοπιστία είναι ο χειρότερος εχθρός της.
  • Θεμελιώνεται πάνω σε ανθρώπινες αξίες και κοινωνικά οράματα. Η προώθηση και υλοποίησή τους απαιτεί γνήσια λαϊκή και κοινωνική συμμετοχή και επιστημονική τεκμηρίωση.
  • Συνδέεται με τη λειτουργία και τη συνεχή αναβάθμιση των δημοκρατικών θεσμών.
  • Παράγεται και ταυτίζεται με τα πολιτικά κόμματα και τα πολιτικά πρόσωπα που οφείλουν να την υπηρετούν με ιδιαίτερα ξεχωριστό τρόπο. Το «ύφος» και το «ήθος» άσκησης της πολιτικής εξουσίας γίνεται στις μέρες μας κυρίαρχο στοιχείο για την υπεράσπισή της.
  • Απαιτεί ουσιαστική επίλυση των προβλημάτων που απασχολούν τη χώρα και τους πολίτες της. Η πολιτική είναι λύσεις και απαντήσεις που οριοθετούν νέες κοινωνικές προοπτικές και όχι μόνο διαπιστώσεις και γνώμες.
Ιστορική και ανεξάντλητη πηγή δυναμικής και θεμέλιο νομιμοποίησης της Πολιτικής είναι η ίδια η κοινωνία με τις αντιθέσεις της, τις βουλήσεις της , τα οράματά της.
Αυτή την πηγή πρέπει σήμερα να αξιοποιήσει η Πολιτική Εξουσία.
Να προχωρήσει στη θεσμική ανασυγκρότηση του Πολιτικού Συστήματος, ώστε να ενδυναμωθεί η αυτοτέλεια και η ανεξαρτησία των φορέων προώθησης της πολιτικής, να ενισχυθούν οι θεσμοί διαφάνειας και ελέγχου των αποφάσεων της Εκτελεστικής Εξουσίας από την κοινωνία και τους φορείς της.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ

Είναι η ώρα να αναζητήσουμε τι είναι αυτό που έχουν ανάγκη οι πολίτες.
Και αυτό είναι το ασυνήθιστο, το απρόσμενο, το συγκρουσιακό αλλά και ουσιώδες που ουδέποτε θα πίστευαν ή πιστεύουν και αναμένουν ότι η πολιτική μπορεί να κατακτήσει και να υλοποιήσει, αλλά όμως τελικά το κάνει πράξη ανατρέποντας την παγιωμένη αντίληψη περί αναποτελεσματικότητας και δια-φθοράς της.

Αν λοιπόν η αυτονομία της πολιτικής είναι ο πρώτος όρος αναγέννησής της απέναντι σε κάθε είδους συμφέροντα που επιχειρούν να κυριαρχήσουν στην πολιτική και την κοινωνία, ο δεύτερος είναι το όραμα , η έμπνευση και το συναίσθημα που ζητά πάντα η κοινωνία για να κινητοποιείται σε μια εθνική συλλογική προσπάθεια με συγκεκριμένους στόχους και προοπτικές.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών για την 3η Σεπτέμβρη

Η 3η Σεπτέμβρη, δεν είναι επέτειος.

Απαιτεί την ΕΜΠΡΑΚΤΗ καθημερινή επαναβεβαίωση της δέσμευσής μας,
Για διαρκή ΑΛΛΑΓΗ.

Με το θάρρος για σύγκρουση με κάθε πελατειακή, παρασιτική και παρεοκρατική αντίληψη, νοοτροπία και συμπεριφορά,

Για αντίσταση απέναντι σε κάθε λογική παραίτησης και μιζέριας,
Για χτύπημα κάθε μύθου που σκοπό έχει την επικράτηση σωτήρων και μεσσιών,
Για σύγκρουση με τη συντήρηση, δεξιά ή αριστερή,
Για σύγκρουση με τα πάσης φύσεως συμφέροντα και κατεστημένα.

Μιχάλης Καρχιμάκης : 3 Σεπτεμβρη, Είμαστε παρόντες , στη βάση αρχών και αξιών


Οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου χάρη στον Ανδρέα Παπανδρέου  μπόρεσαν να εκφραστούν και να καθορίσουν τις εξελίξεις μέσα απο το ΠΑΣΟΚ που ίδρυσε την 3η του Σεπτέμβρη .

Γεννήθηκε έτσι ένα Κίνημα  με ιδεολογική και προγραμματική συνοχή ,με ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα ,με λαϊκή και οργανωμένη βάση.

Ένα μαζικό λαϊκό Κίνημα  της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού . Που ένωσε τους ´Ελληνες .
Ένα Κίνημα  που συγκέντρωσε τις υγιείς δυνάμεις,  τους ικανούς και άξιους πολίτες ,σε ένα νέο σύγχρονο αφήγημα,  διαφορετικό  απο της προχουντικής περιόδου .
Ένα λαογέννητο,ελπιδοφόρο και νικηφόρο Κίνημα ,  που με τον Ανδρέα Παπανδρέου μπροστά έδωσε ένα μεγάλο αγώνα αρχών και αξιών .

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Ποιο μπορεί να είναι σήμερα το περιεχόμενο μιας αξιοπιστης σοσιαλδημοκρατίας ;


      Σκέψεις, θέσεις και προτάσεις-Για ένα ελληνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση

        Του Μιχάλη Καρχιμάκη
 
           Πρώην Υφυπουργού - Στελέχους Κινήματος Δημοκρατών  Σοσιαλιστών       

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Eίναι γεγονός πως η διεθνής οικονομική κρίση όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο τον κόσμο προκάλεσε διαδοχικούς τεκτονικούς σεισμούς όχι απλά στις αγορές αλλά και σε παραδοσιακές πολιτικές και κοινωνικές αξίες.

Το μεγαλύτερο πολιτικό θύμα αυτής της κρίσης τουλάχιστον στο δικό μας πολιτικό και γεωγραφικό ημισφαίριο υπήρξε η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία που βρέθηκε μπροστά σε ένα υπαρξιακό δίλλημμα.
Να συγκρουστεί   από τη μια και να υπερασπιστεί τον κόσμο όπως τον γνωρίζαμε ως χτες ή να συναινέσει στην υποχώρηση του κοινωνικού κράτους και των κεκτημένων που μαζί με τους πολίτες κατοχύρωσε μέσα από την κοινοβουλευτική διαδικασία όλα τα προηγούμενα χρόνια?
Η ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Όμως όποια κι αν ήταν η απάντηση που έδωσαν οι ηγεσίες των σοσιαλιστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων σ' αυτό το θεμελιώδες ερώτημα, η αλήθεια είναι ότι η απάντηση που έδινε η ίδια η πραγματικότητα είναι ότι βρέθηκαν σε ένα πόλεμο χωρίς όπλα, σε μια μάχη με ξύλινα σπαθιά.

Και ήταν αυτή η ίδια η σοσιαλδημοκρατία που παρέδωσε τα όπλα, όταν τη δεκατία του 90΄,η εκσυγχρονισμένη εκδοχή της έπαψε να είναι μια μορφή εξανθρωπισμού τηςελεύθερης οικονομίας και περιορισμού των κοινωνικών ανισοτήτων που αυτή γεννά αλλά μια άλλη, πιο εύπεπτη κοινωνικά διαχείριση του οικονομικού μονεταρισμού.

Ήταν αυτή η "εκσυγχρονισμένη" δήθεν σοσιαλδημοκρατία που παρέδωσε το όπλο της δίκαιης αναδιανομής του πλούτου μέσω της φορολογίας και επέτρεψε τη βιομηχανική μετανάστευση από την Ευρώπη σε χώρες του Τρίτου Κόσμου όπου η οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή συνοδεύεται από ένα πιάτο φαϊ κι όχι από την ταυτόχρονη ανάπτυξη του εισόδηματος και των κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών.

Για ποιά σοσιαλδημοκρατία λοιπόν μπορούμε σήμερα να μιλάμε όταν το μεγάλο κεφάλαιο μπορεί να διαφεύγει της συμμετοχής του στο χρέος της κοινωνικής αλληλεγγύης και με ένα κλικ σε ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή να μεταφέρει πακτωλούς χρημάτων σε τροπικούς φορολογικούς παραδείσους?